+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و نهم آبان ۱۳۹۰ساعت ۲۲ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی  

+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت ۱۷ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت ۱۷ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت ۱۷ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

 

یادگاری از سال 72
با بیژن نجدی ... در خونه ی پدری...

 

عکاس خودم

+ نوشته شده در  شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت ۱۷ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

 

 "  كبوتران حرم  "                        

 

 

با بيل  ،   حرارت از سرم  مي بردند                                        

 

ققنوس بزرگي   از  پرم   مي بردند

 

وقتي كه خليج فارس عريان مي شد                                       

 

درياي خزر  از جگرم      مي بردند

 

ترديد ندارم  كه تپش هاي مرا                                                 

 

از روزنه هاي ديگرم  مي بردند

 

   انگار  كه سيمرغ بلورينم را                                                         

 

از  دامنه هاي پيكرم  مي بردند

 

تاريخ مرا  برادران هابيل .....                                                    

 

از حافظه ي مختصرم  مي بردند

 

 

0 0 0                            

 

 

روزي كه ضريح سبز را خشكاندند                                               

 

يك دسته كبوتر از حرم  مي بردند ...

 

 

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۴ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

 

 

 

در پهنه ي آسمان     نه ابري دارم

 

نه روي زمين سرد        قبري دارم

 

از بي كفني      به زندگي تن دادم

 

من هم به خدا كاسه ي صبري دارم

 

 

 

000

 

 

 

هي برف بزن ... بزن...بزن ... برف بزن 

 

مظروف مرا    دوباره     در   ظرف بزن

 

آدم برفي ! عمر بشر  كوتاه است ...

 

كوتاه بيا و ... با دلم حرف بزن

 

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۴ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

 

"خرچنگ ها  "

 

 

قد خودم  درون تنم جا نداشتم

بیچاره من که در بدنم جا نداشتم

دنیا بزرگ بود ولی هیچ جای آن

اندازه ای که جان بکنم جا نداشتم

"هفتاد سنگ قبر" مرا دوره کرده بود

پروانه وار در کفنم    جا نداشتم...

 

              { تا کی برای دیدن خورشید   رنج و صبر ؟!

           {ای تف به     روح شاعر هفتاد سنگ قبر }

 

جز او کسی بهانه ی ما را نمی گرفت

لبریز بود و     در دهنم   جا نمی گرفت

شمشادها به اذن کسی  قد نمی کشند

بی اتفاق   حادثه ای      پا نمی گرفت

باران نمی وزید به گنجشک های خواب

فرقی نمی کند   نوزد    با      نمی گرفت...

 

 

                             {باید دعا کنیم         برای پلنگ ها

                        باران  پدیده ای ست برای نهنگ ها}

 

گنجشک ها به زور بشر فکر می کنند

شاید به راه دور بشر  فکر می کنند

در خود تنیده اند و به بودا رسیده اند

یک عمر در حضور بشر فکر می کنند :

سیاره اند و دور قمر راه می روند

در سایه ها   به نور بشر فکر می کنند

هرگز به آب و دانه که راضی نمی شوند

وقتی به طرح گور بشر  فکر می کنند

 

                      { تعدادشان به عده ی انگشت می رسید

                  اجدادشان به حضرت زرتشت می رسید }

 

بیچاره  من که نبض تنم را دریده ام

پس مانده های پیرهنم را دریده ام

دست کسی به شانه ی آدم نمی رسید

من کتف های سرد زنم را دریده ام...

بی واژه در حضور همه راه می روم

گویی سلاله ی دهنم را  دریده ام...

بیچاره من که از همه جا زخم می خورم

تا منفعل شوم   بدنم را دریده ام...

 

 

                   {وقتی که بغض پیر سر وا شدن نداشت

                   این رود خسته حسرت دریا شدن...}

 

هم با ترانه دور سرم را بریده اند

هم دست و پای مختصرم را بریده اند

پرواز در هوای بشر بی نتیجه است

وقتی به قصد کشت  پرم را ...

یک عمر روی پای بشر راه رفته ام

امروز حلقه ی سفرم را ...

با انحنای آلت قتاله ی تنم

تا پیچ و مهره ی کمرم را بریده اند

 

             

                 {از دانه می جهید ... و از دام می گذشت

            تبریز    از حوالی بسطام       می گذشت}

 

وقتی که در حریم حرم  راه می روند

از شرم مرگ   روی پرم  راه می روند

یک عمر در هوای دلم  پا نهاده اند

امروز هم که در جگرم  راه می روند

دارم شبیه ریشه به تکثیر می رسم

دارند در نگاه ترم         راه می روند

گویند : " روی سرخ تو سعدی که زرد کرد؟"

خرچنگ ها ....که توی سرم  راه می روند

 

 

             { این چندمین شب است به تردید و رنج و صبر

             ای تف به روح شاعر  " هفتاد سنگ قبر "  ...

 

                 بهشهر    ----  زمستان ۸۹ 

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۴ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

 

من

 

با خودم

 

حرف ها كه نمي زنم 

 

از چهره ام جدا ها نمي شوم ...

 

از راه ها و پنجره ها  بالا ها نمي روم ...

 

در خودم

 

حرف هاي پايين هايي ست

 

كه از تنم 

 

جداها نمي شود ... 

 

.

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۴ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

انگار همان كه بوف كورم كرده

 

              با دست خودم زنده بگورم كرده

 

" زن ها " همه شيطان رجيم اند خدااااا

 

             لعنت به كسي كه از تو دورم كرده

 

000

 

پاهاي برهنه در سفر مي ميرند

 

                در دامنه هاي پرخطر مي ميرند

 

دنياي بزرگ سهم نامردان است

 

                مردان بزرگ  زودتر مي ميرند

 

000

 

كورند و كسي به فكر بينايي نيست

 

            پنهان شده اندودست پيدايي نيست

 

من ميخواهم به روستا برگردم

 

             در شهر براي مردها  جايي نيست

 

000

 

" به سيد اهل انديشه م .خ "

 

با ياد تو  ماه برملا خواهد شد

 

             خورشيد بلند مبتلا خواهد شد

 

ترديد نكن اگر نيايي  سيد !

 

             اين خاك دوباره كربلا خواهد شد

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۴ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

چهره ی زنی در باد

 

تمام حجم تنم  می تند  تمام طول تنت را

 

بکش هراس ندارم من از ... بکش گلنگدنت را

 

پرنده های زیادی به ارتفاع ماه رسیدند

 

تو در برابر من ایستاده ای ... و پر زدنت را -

 

به پای هیچکسی جز پرنده های ذهن من ننویس

 

نهنگ در دهنم می چشد ادامه ی بدنت را

 

اشاره ای شده ای ...چشم ها برای بردن روحت

 

برای خوردن انگور  می کنند پیرهنت را ...

 

0 0 0

 

بکش گلنگدنت را... نترس از ادامه ی بازی

 

 "تو هیچوقت ندیدی ... درون نور ماه  زنت را ..."

اسفند گان 3740        

 

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۴ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

" مسافر کنار ریل "

 

 

سوت قطار و         یک مسافر تنها ... کنار ریل

 

یک مرد خرقه پوش / در گل ِ گرما ... کنار ریل

 

حاشا نشسته روی کیف بزرگی  پر از سوال ...

 

سرشار از چرا   ،  چگونه و آیا ؟؟!!    کنار ریل     .

 

" هر نرّه گاو ِ گند چاله دهانی "   نشسته است

 

مسخ ِ غرور ِ مرد را به تماشا ....                        

                  

  کنار  ریل_پس مانده های آخرین پک ِ سیگارتوی باد

 

قیقاچ می زنند و .... دور از اینجا ...                      

 

کنار ریل / یک مرد زندگی به کام دلش نیست / 

 

زندگی : یک خط ممتد است تا  ته ِ دنیا........     

 

کنار ریل / یک سوسک روی بهت فال ورق لیز می خورد

 

می ترسد از نگاه ها ... که مبادا  کنار ریل                 

 

      مردم  به رفتنش ... به آمدنش    مبتلا شوند             

 

...کافکا و ... ایستگاه و ... سعدی و ... لیلا...کنار ریل       

 

0  0  0        

 

رد می شود  قطار ... از بغل ِ مرد ِ بی حواس                

             

در خاک و خون   نشسته  ساحل و دریا ...    کنار ریل             

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۴ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

 

 


 

 

1 :

پشت تنهایی ام هوار زدم

مثل زنبور های بی کندو...

باد ما را به هر طرف می برد

هر کجا...هر کرانه و...هر سو

نذر کردم  به ضامن زنبور

نذر کردم  به ضامن آهو ...


2 :

پشت تنهایی ام هوار زدم 

پشت دیوار نیمه کاره ی چین

دور دور از کرانه های تنم

مثل یک روح   از سیاست و دین...

اتفاقی که اتفاق افتاد :

با جداییّ نادر از سیمین ...


3 :

پشت تنهایی ام هوار زدم

خواب کردم حضور حوصله را

از " ونک"  تا خود " امام حسین "

فحش بستم جناب حرمله را

توی تاریخ بعد ازین باید

بشمارند مردهای حامله را ...


4 :

قاصد روزهای ابری من

داروگ...نه...که یک پرستو بود

ریشه ام مثل مادرم گم شد

جای من توی قعر پستو بود

هر چه گفتند ما عمل کردیم

گاو در چشم ما " ارسطو " بود


5 :

مثل فرزند های بالقوه

در همین آبهای سرگردان

پوست انداختن بدون هراس

لای این خواب های سرگردان

قطع یک عضو _ مثل قطع نخاع

زیر جوراب های سرگردان ...


6 :

خواب هایی چقدر طولانی

مرگ مغزی بدون بیماری

سرنوشت گلوله ای زخمی

خواب رفتن در عین بیداری

ترس از شیشه های نوشابه

ترس از واجبیّ ٍ اجباری 


7 :

پشت تنهایی ام هوار زدم

عصر روزی که دل به او دادی

مثل " دیوید لینچ " زانو زد

اصغری با جنون فرهادی ...

گم شدم - پشت پلک های خودم

پشتٍ یا مرگ یا که آزادی...


8 :

پشت این روزهای سرد و سخیف

ضربه را باید از " رمق " بخورم

لای این شعرهای بی مصرف -

لای تاریخ مان   ورق بخورم ...

خسته ام / از خودم / و از دنیام

می روم / تا کمی عرق بخورم ...

 

 

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت ۱۴ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم بهمن ۱۳۹۳ساعت ۱۵ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

كتاب جديد من...

+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم دی ۱۳۹۳ساعت ۲۲ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

 

يه مشت احمق هر شب برام فحش خواهر و مادر و بد و بيراه ميذارن و تهديدم ميكنن كه اكر منو ببينن فلان غلط رو ميكنن...

تنها جمله اي كه بعنوان جواب ميدم بهتون اينه :

شماها هيييييييييييج غلطي تونيد بكنيد ...

 

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم آذر ۱۳۹۳ساعت ۲۱ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 


این هم شعر " باتلاق گاوخونی "
از مجموعه ی در دست انتشار " من شیزوفرنی هستم / لطفن مرا بخوانید "
به همراه طرح جلد کتاب

تنها شدن در احتراق پوست
افتادن تقدیر در تاروت
یک مرگ موحش ، مرگ مصنوعی
ترسیدن یک روح از تابوت
مثل سکوت بره ها در دشت
یا انفجار کوه ... با باروت
000
تنها شدن در خواب و بیداری
تنها شدن در حین محزونی
فکر شنا در باتلاق مرگ
با گاوهای خسته ی خونی
فتوای قتل عام بلبل ها
حتا ابوریحان بیرونی ...
000
از ارتکاب جرم در حمام
تا حد و تعزیرات دینی که...
برخورد با یک شی ء نامریی
تا انفجار تلخ مینی که...
ای کاش اینجا آخر خط بود
دنیا نمی آمد جنینی که...
000
از کوری ژوزه ساراماگو
تا کوری یک سرزمین لال ...
آدم فروشی های هر روزه
تقدیر از آدم فروش سال
بیدار شو ای ناخدای پیر !
بیدار شو ای حول الاحوال ...
000
من دوست دارم " از تو گفتن را "
حتی اگر با جرم الحادی
" از گریه کردن " در به تنهایی "
" از دوستت دارم " به آزادی "
از فکر نادر ها و سیمین ها
از گریه کردن های فرهادی ...
000
یک عمر باروت سر کردم
عمری که با ننگ و زبونی رفت
حتا ابوریحان بیرونی
از راه و بی راه درونی رفت
دیوانه ای مثل پلنگ پیر
از باتلاق گاو خونی ...

حنیف خورشیدی / مرداد 92

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم مرداد ۱۳۹۲ساعت ۲۰ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 



در صف مردان   

 (جنبندگی و جنبانندگی)        

 

نگاهی به " کرانه های کوبا "
 مجموعه رباعی های حنیف خورشیدی

---------------------------------

 {هادی خوانساری  - شاعر و رئیس انجمن دوستی ایران و کوبا}

تصمیم ندارم درباب دنیای مدرن و ظهور عناصر وقت‌گیر برای بشر و رویکرد بیش‌تر به هنر عمیق و کوتاه و فیلم‌های کوتاه و حتی صدثانیه‌ای و مینی‌مال و هایکو و قالبی چون رباعی در شعر و این که حنیف خورشیدی آثار خوبی را در گستره‌های مختلف وزنی، تکنیکی و مفهومی رباعی با تسلط رقم زده است، یک فعال اجتماعی-سیاسی و روزنامه‌نگار باتجربه است و رباعی با نام‌هایی چون بیژن ارژن، ایرج زبردست و اندکی بعدتر جلیل صفربیگی از دهه‌ی هفتاد راه تازه‌ای را باز کرده است را بنویسم که البته کافی است بگویم که اگر حرفی در پشت اثری خوابیده باشد (در خانه اگر کس است یک حرف بس است) و نه بگویم که کوبا بزرگ‌ترین جزیره‌ی دریای کارائیب در آمریکای مرکزی با نزدیک به یک قرن استقلال از اسپانیا است و به نوعی مرکز توجه و آمال انقلابیون نیم قرنِ اخیر جهان و آن چهره‌ی عزیز ارنستو ‌گوارا دلاسرنا ملقب به «چه»، مرد اول خیلی‌ها در جهان معاصر است و نمادی بزرگ برای اعتراض، شرافت، عصیان و... به هر جهت باید بگویم که این کتاب با هدف گرفتن مسائلی عمده که مردانه است جهانی مردانه را به تصویر کشیده و پیش روی مخاطب قرار می‌دهد نه این که جهان، جهانی زنانه نیست که ژاندارک‌ها، رُزاپارک‌ها، رُزالوکزامبورک‌ها، جمیله بوپاشاها و سیمین‌ها هم داشته‌ایم و برای شاعران عمدتا جهان زنانه بوده است با عطر و رنگ زنانه و شعر زنانه و در جایی گفته‌ام که «تاریخ را زنان کوچکی می‌سازند که معشوقه‌ی مردان بزرگی هستند» و نگاه دقیق به این متن کوتاه نتیجه‌ای جز بزرگی زنان و تاثیرگذاری آن‌ها در تاریخ و جهان را به دست نمی‌دهد هرچند در نمایه‌ی تاریخ، مردان سکان‌دار کشتی تاریخ بوده‌اند. باید بگویم اصل ماجرا مرد بودن از منظر جنسیت نیست که مردانگی، آزادگی و شرافت مدنظر این مجموعه است و شاعر خلاف رویکردهای دگماتیسمی و تک‌بعدی از نگاه‌های پیشامدرنی آزادانه و با احترام به سمت شخصیت‌ها و اتفاقات و قصه‌های تاریخی که اُبژه‌ای همراه با مردانگی، جنبندگی و جنبانندگی دارند می‌رود و در همان چهار سطر حرف و نگاه خود را به مخاطبش پیشنهاد می‌دهد.

اعتراض و نگاهی همراه با انقلابی‌گری دربرابر زشتی، پلیدی، جامد ماندن و بی‌تفاوتی وجود انسانی از دیگر نگاه‌های این مجموعه است. عزیمت به سمت رهایی و آزادی و تاثیرگذاری و فنا شدن برای دیگران و ارزش‌های تعریف شده در جوامع فکری گوناگون هم از این دست است. به فرض مثال در این نگاه و اجرای پلی‌فونیک از قلندری و داش‌آکل تا ماجرای عظیم عاشورا از شیرآهن کوه شاملو تا منصور حلاج و غیره حضور دارند و البته نگاه ویژه به چه‌گوارا و اعتراض به نگاه‌های خمود و مرده‌ی بوف کوری. اعتراض به درگیری و گم شدن در زندگی روزمره و به تعبیر من روزمرگی هرچند در چندی از آثار هم تنها به عشق‌های عمومی پرداخته شده است و همین عشق‌ها می‌توانند خوراکی برای تجدیدقوا و روحیه‌ی مردانی باشند که ایده‌آل‌های بزرگی در سر و دل خود دارند. به گمان من عنصر خوبی در عالم ثابت است هرچند معیارهای زیبایی‌شناسانه با زمان تغییر می‌کنند خوبان عالم در یک صف واحد قرار می گیرند با زبان‌های گوناگون و جغرافیاهای طبیعی و سیاسی گوناگون و تاریخ‌های گوناگون همان‌گونه که چه‌گوارا به نمادی از این مجموعه تبدیل شده است و تنها بهانه‌ای در این کتاب تا راه و روش مردانگی که در زمان‌‌های گوناگون ساختار ثابت و اجراهای گوناگونی دارد را به دست بدهد و البته چه‌گوارا جدای از جنبه‌ی چریکی و انقلابی خود را به نمادی برای اعتراض و آگاهی در بسیاری از جاهای جهان تبدیل کرده و تصویرش را به ویترین تاریخ تحمیل کرده است. از سنگرهای حزب‌الله لبنان تا اعتراض به جهانی‌سازی تا تجمع‌های صلح‌طلب، سوادآموزی، مبارزه با فقر و... می‌گویم همه‌ی خوبان عالم در یک مسیرند همان‌گونه که خسرو گلسرخی که آبروی گل‌سرخ بود و هست در آن دفاعیه رشیدانه می‌گوید: «من یک سوسیالیست هستم که پیشوایم مولاعلی(ع) است»

یا گاندی، حسین‌بن‌علی(ع) را الگوی خود می‌داند و همین مثال گویای مطلب است. شاید اگر زمان به‌هم می‌ریخت و در فضایی سوررئال زاپاتا درکنار گاندی و نلسون ماندلا درکنار خسرو گلسرخی و عباس دوران درکنار خوزه مارتی و دکتر چمران درکنار چه‌گوارا و امام موسی صدر درکنار ویکتورخارا و شاندر پتوفی درکنار مارتین لوترکینگ و میرزا کوچک‌خان قرار می‌گرفتند می‌شد به این مجمع خوب نگریست و بیش‌تر آموخت که اشتراکات مردانگی و شرافت درعین تفاوت‌ها و اصل بودن اصالت‌ها چیست؟ این‌جاست که باید بگویم حنیف خورشیدی آگاهانه و دانسته به رسالت شاعری و انسانی خویش جدای از «هنر برای هنر» پرداخته است. چیزی که در بسیاری از آثار خلق شده‌ی این روزها رنگ و بوی کم‌تری دارد و تنها ژست روشن‌فکری از این نگاه‌ها باقی مانده است و در هنر هم، با برنامه یا بی‌برنامه جامعه‌ی متوسط‌ترها و زیر متوسط‌ترها رشد و گسترش یافته است
                     

 {هادی خوانساری  - شاعر و رئیس انجمن دوستی ایران و کوبا}


.

+ نوشته شده در  شنبه هفتم اردیبهشت ۱۳۹۲ساعت ۲۰ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 


 "  بر مزار تهی  "   

 

 

این چندمین شب است که باران گرفته است

این چندمین شب است که در خانه نیستم

 

نوبت به من رسیده که خود را تهی کنم

باید برای جشن ِ وفاتم      بایستم ...

 

من بارها  برای خودم گریه کرده ام

شاید  برای مرد بزرگی   گریستم...

 

۰۰۰

 

در من زبان مادری از یاد رفته است

این روزها  به خون جگر  حرف می زنم

 

دارم برای مرگ ِ تنم  شیهه می کشم

تنها منم که وقت سفر  حرف می زنم ...

 

عمری به اشتباه  نظرباز بوده ام

این روزها  بدون نظر   حرف می زنم ...

 

۰۰۰

 

در من پرنده های زیادی شناورند

در من  امید ... صبر ... تعدّی ... نه بیشتر

 

اجداد من به حضرت آدم نمی رسند

چسبیده ام به آدم بعدی ... نه بیشتر

 

من ریشه ام به سنگ ... به دریا ... به آفتاب

یا آخرش  به حضرت سعدی ... نه بیشتر

 

۰۰۰

 

این چندمین شب است که باران گرفته است

دارم برای حال خودم   راه می روم

 

سیگار می کشم ... به زمین خیره می شوم

در چهره ی زلال خودم   راه می روم

 

در من ستاره ای ست   که دنباله دار نیست

در سوگ ارتحال خودم   راه می روم ...

 


+ نوشته شده در  سه شنبه سوم بهمن ۱۳۹۱ساعت ۲۰ بعد از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   | 

 

 

کرانه های کوبا

 

مجموعه ی رباعی هام رفته برای دریافت مجوز

 

امیدوارم به نمایشگاه کتاب  ۹۲ برسه

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نوزدهم دی ۱۳۹۱ساعت ۰ قبل از ظهر  توسط حنیف خورشیدی   |